“Pretparkgeneratie” niet klaar voor de harde realiteit van de werkvloer

Jongeren van nu zijn te beschermd opgevoed. Hun ouders namen alle mogelijke obstakels weg, waardoor ze niet weerbaar genoeg zijn. Dat schrijft hoogleraar orthopedagogiek Aryan van der Leij (1946) in het boek De Pretparkgeneratie.

De pretparkgeneratie, de pampergeneratie… Een applaus-opvoeding of een curling-opvoeding. Noem het hoe je wilt, maar jongeren van nu hebben het misschien wel té gemakkelijk gehad bij het opgroeien.

Het leven van kinderen lijkt alleen maar te draaien om plezier maken. Alles moet altijd maar leuk zijn, zegt Van der Leij in zijn boek. ‘Ouders stellen weinig grenzen. Kinderen zijn de spil van het gezinsleven en entertainment is wat de klok slaat. Negatieve dingen worden afgeweerd, alleen positieve dingen worden toegelaten in de kinderwereld. En als ze eenmaal wat groter zijn, krijgen ze fantastische mogelijkheden. Jongeren gaan tegenwoordig allemaal naar het buitenland om te studeren of te backpacken. Dat is de norm geworden.’

‘Negatieve dingen worden afgeweerd, alleen positieve dingen worden toegelaten in de kinderwereld.’

Van der Leij lijkt een punt te hebben. Verontrustende cijfers over psychische problemen bij jongeren (20-30) halen de laatste tijd voortdurend het nieuws. Ruim 72.000 jongeren onder de 25 jaar zitten thuis vanwege arbeidsongeschiktheid. En 85 procent daarvan heeft te kampen met stress, depressies of een ontwikkelingsstoornis (CBS, 2015).

Geen raad
Andere wetenschappers onderschrijven het boek van Van der Leij. Jan Derksen, hoogleraar psychodiagnostiek aan de Vrije Universiteit Brussel en klinisch psycholoog ziet zijn praktijk vol lopen met jongeren. Meer dan 40 procent van zijn cliënten is inmiddels nog geen 30 jaar oud.

‘Jongeren weten niet zo goed raad met het leven. Soms uit dat zich in depressie, soms slagen ze er niet in om studie of werk op te pakken en zitten ze thuis. Ze sluiten zich af in de fantasiewereld van social media en doen eigenlijk niet zoveel meer.’

Van de bank af
Wijand Groen, oprichter van Percuris College herkent dat beeld. ‘Het is niet eens dat jongeren per sé depressief hoeven te zijn. Maar we zien veel jongeren die volkomen passief geworden zijn en geen doelen meer in het leven lijken na te streven. Wij spreken met regelmaat ouders die de wanhoop nabij zijn, omdat hun kind niet meer van de bank af komt.’

‘Wij spreken met regelmaat ouders die de wanhoop nabij zijn, omdat hun kind niet meer van de bank af komt.’

Volgens Dekker ontbreekt het jongeren van nu vaak aan coping skills. ‘Wanneer kinderen geen teleurstelling mogen meemaken leren ze niet omgaan met tegenslag, frustratie, boosheid, verlies of liefdesverdriet. Dat zijn allemaal dingen die bij het leven horen en waar je je kinderen op moet voorbereiden. Laat staan als het gaat om de harde realiteit van de werkvloer.’

Boksles
Op het Percuris College werken coaches dag in dag uit met jongeren die vastgelopen zijn in het leven. ‘Zulke jongeren hebben allereest een reden nodig om het bed uit te komen’, stelt Groen. ‘We sturen ze daarom ’s morgens vroeg al naar boksles.

We werken aan ritme en structuur, doorzettingsvermogen, eigenwaarde en zelfontwikkeling. Dat doen we zowel fysiek als psychologisch. Pamperen staat ver bij ons vandaan: jongeren moeten zelf iets van hun leven gaan maken, zichzelf leren motiveren. Wij helpen hen om uit de stilstand weg te komen. ‘

Bron: HP De Tijd, 8 maart 2016